Lief dagboek...

Lief dagboek...

Lief dagboek...
 

De dip en ik
15/01/2013
De dip en ik leren elkaar steeds beter kennen. Het is geen wederzijds genoegen. Aan het einde van een kuurweek doet de dip altijd van zich spreken. Met heel een mond vol zand en bijzonder weinig kleur in z'n stem...Kijk, ik krijg mijn portie chemo om de drie weken toegediend. Dat gaat via een infuus naar mijn 'kastje' en neemt zo'n drie uur van mijn tijd in beslag. Tijd die ik probeer vol te maken met het entertainen van de afdeling (ik ben er nou toch!). Daar zit natuurlijk niet iedereen op te wachten maar een doorgewinterde cabaretière als ik is wel wat gewend qua moeilijke zalen en onwillig publiek, ik laat me niet snel uit het veld slaan ('ok jongens en met z'n allen nou 'ik ben Aliiiii Cyankaaaaliiiii'). Nou goed, als ik dan klaar ben en de lift in wordt gewerkt, krijg ik medicijnen mee voor 4 dagen om de bijwerkingen van de chemo te onderdrukken. Die medicijnen werken wonderlijk goed. Je moet niet teveel willen maar ik kan best nog wel iets. Tot na vier dagen de medicijnen op zijn, dan doet de dip dus zijn intrede. En die bestaat voornamelijk uit enorme vermoeidheid. Met niks te vergelijken, vind ik. Zo ontzettend moe dat je niks kan (niet staan of lopen of zitten) en dat dagen achter elkaar tot je merkt dat de mist weer optrekt en dat het je weer lukt om voorzichtigjes aan weer eens wat te doen. Werkelijk alles is teveel en dat voelt verschrikkelijk. Wat wel lukt is slapen en dat doe ik dan ook veelvuldig. Maar wat me dan weer zo immens tegenvalt aan de dip is dat ik tijdens dat slapen geen dromen heb. Ik ben gewend om ‘s-nachts te rennen en te vliegen en te vechten met draken en dikke mensen met vissenkoppen en die gevechten meestal te verliezen, maar toch. Als ik ‘s-ochtends wakker word ben ik  in het geheel niet uitgerust maar heb ik zeker weten een enerverende nacht achter de rug! Tijdens de dip is alles ineens een dikke doffe stilte in mijn hoofd. Zowel slapend als wakend is het alsof er een enorme elleboog zich op mijn harses afzet en zo mijn hoofd terug duwt in mijn kussen. Niks geen dromen waarbij ik me afzet op de grond, flink met m’n armen wapper en boven berg en dal zweef, dat komt pas weer op gang als ik  uit de dip klim en merk dat ik van een stille zwart-wit wereld weer terecht kom in de technicolor pracht kleuren van de werkelijkheid.
1 Reacties | Reageren
Roland Vonk   |   18/01/2013
Erg lastige periode. Sterkte. Hoe is je kind eronder? Ik weet niet eens meer of je nou een jongen of een meisje hebt, maar begrijpt hij/zij het een beetje?

Plaats een reactie

Uw naam
Uw reactie
Captcha
 
Blog
Lief dagboek...
Agenda
Komt dat zien, komt dat zien!
Nieuws
Nieuw, nieuwer, nieuwst.
0 1 2 3 4 5 6 7 8 9
0 1 2 3 4 5 6 7 8 9
0 1 2 3 4 5 6 7 8 9
0 1 2 3 4 5 6 7 8 9
Beeldmateriaal
Uit de oude doos...
Contact
Wie,wat,waar... en een waterpistool!
Mylene
Door de jaren heen...
Muziek
Ook heel leuk als cadeautje.
Social Media
Gewoon omdat het kan
Facebook Twitter