Lief dagboek...

Lief dagboek...

Lief dagboek...
 

Over en sluiten
15/07/2013
Ik denk dat dit zomaar mijn laatste blogje wordt; Het zwaarste deel van mijn behandeling is achter de rug, de laatste chemo was twee maanden geleden en inmiddels ben ik druk bezig met mijn herstel. Twee keer per week trainen met een fysio en èen keer per week naar de 'mindfulness'  samen met andere chemo-klanten. De ergste woede over mijn lot is verdwenen, er groeit een egeltje op mijn hoofd, ik kan de boel weer enigszins overzien. En dus merk ik dat ik steeds minder behoefte heb aan mijn eigen blog. Uit woede en razernij ontstaan is het, nu de storm enigzins is gaan liggen, wel effe mooi geweest. De zon schijnt, er is weer ruimte voor andere dingen dan ziekenhuis bezoek, de noodzaak om te schrijven is voor nu  verdwenen. Voor nu, zeg ik bewust want het fokkertje dat kanker heet kan altijd terug keren natuurlijk. Dat hoop ik niet, maar daar hou ik vanaf nu wel rekening mee. Dan begint het hele gelazer weer van voren af aan en dan begin ik wie weet wel weer een blog?! Mijn pruik bewaar ik tenslotte ook nog in de kast. Diep verborgen, dat wel. Maar schoon gewassen en opgekapt. Want je weet het maar nooit, helaas......Niet te lang over nadenken; de zon schijnt, gaan maar weer! 
8 Reacties | Reageren
Middeleeuws
14/06/2013
 
2 Reacties | Reageren
1 ei is geen ei
03/06/2013
'Of ik al wat merk?', wordt er  vaak gevraagd nu de chemo therapie achter de rug is. 'Of ik verschil voel tussen nu en voorheen?' Verschil voel ik zeker maar ook weer niet zo heel veel. Ik ben nog steeds erg snel erg moe maar heb geen last meer van mijn maag. En wat op dit moment het aller fijnste is; de smaak in mijn mond is weer normaal. Door de chemo had ik permanent een vieze smaak in mijn mond. Alsof ik net een paar shotjes WC eend achterover had gemikt. Tenminste ik vermoed dat WC eend zo smaakt want echt een halve liter WC eend drinken om te testen of die smaak in de buurt komt heb ik natuurlijk nooit geprobeerd. Door die smerige smaak in m'n bakkes, ( Ik stonk niet uit m'n straatje hoor, dat heb ik steeds uitvoerig gecheckt ), had ik nog meer zin om te eten dan gewoonlijk, omdat die rot smaak dan eventjes verdween. Heel even maar, zodra ik was uitgekauwd kwam de zweem van WC eend weer terug....En terwijl ik stevig door at had ik eigenlijk nergens trek in, behalve gebakken eieren met spek. Iedere middag gooide ik een uitsmijter-achtige constructie in de koekenpan en als ik laat op de middag weer een honger momentje had dan gooide ik er maar weer een gekookt eitje tegenaan. Dag in dag uit was dat het enige dat ik met smaak weg kon krijgen. En nu ik zoveel weken voorbij de chemo ben merk ik dus vooral verschil in mijn ei consumptie; ik doe veel langer met een doos eieren en spek bak ik niet eens 1 keer in de week. Dat is mijn vooruitgang! Na iedere trap die ik op loop nog moe, ik dans nog niet door de wei maar eet wel veel minder ei...... 
5 Reacties | Reageren
Retteketet hoera !
06/05/2013
 
4 Reacties | Reageren
Laatste Loodjes
27/04/2013
Ik ben er bijna, nog 2 (twee!!!) weken chemo en dan is het zware traject voorlopig ten einde. Dan heb ik nog wel om de 3 weken een infuus met Herceptin maar dat is gewoon medicijn, daar ga ik niet eens over nadenken. En nu het er dus bijna op zit valt me op dat er een enorm verschil is tussen 'in het ziekenhuis' en 'buiten het ziekenhuis' zijn. Als ik 'in het ziekenhuis' ben ga ik nog steeds hartstikke dood en als ik 'buiten het ziekenhuis' ben blijf ik vrolijk leven. Dat komt omdat er buiten het ziekenhuis altijd mensen zijn die verhalen hebben over zichzelf of over hun moeder of zus die 'precies hetzelfde had als jij' en die er inmiddels helemaal bovenop zijn gekomen. "20 kilo afgevallen en al d'r haar weer op d'r hoofd!" Dat soort teksten. "Dat vind je toch niet erg om te horen he?" Nee hoor, ben je gek, daar word ik juist vrolijk van! Maar binnen het ziekenhuis bestaan die verhalen niet. Daar zit ik altijd naast mensen bij wie de kanker is teruggekomen, op onvermoede plekken en met een niet te stuiten agressie. Daar gaan we behoorlijk naar de gallemiese met z'n allen en we doen heus lollig onderling en de verpleging maakt het zo gezellig dat je bijna niet naar huis wil. Maar we zijn natuurlijk niet gek met z'n allen en dus doe ik schietgebedjes vanuit m'n chemo lounge chair. Dat het maar aan mag slaan, deze chemo therapie. Dat deze laatste twee weken ook echt de laatste weken chemo mogen zijn in mijn hele verdere leven. En dat ik nog lang buiten het ziekenhuis mag voortdribbelen, af en toe mensen vastklampend; "Meid, je moet je niet laten kisten hoor! Ik had precies hetzelfde als jij en dat is nou alweer jaaaaren geleden. Niks aan het handje meer! Kop op!"
Ik wil 'buiten het ziekenhuis' zijn, maar voorlopig ben ik nog even 'in het ziekenhuis'....... 
6 Reacties | Reageren
Drie haren rechts !
31/03/2013
Omdat ik nu in de zogeheten 'lichtere' chemo behandelingen zit, ben ik stukken minder ziek na de chemo. De dip en de vermoeidheid zijn naar de achtergrond verdwenen. Rare bijwerkingen zijn er nog steeds (heel veel bloedneuzen!) maar dit deel van het chemo traject is een stuk beter te doen. En dus was ik vanochtend ineens enorm blij verrast met mijn ontdekking van drie (3!) heuse oksel haren in mijn rechter oksel. Nooit gedacht dat een mens daar zo blij mee kon zijn na een half leven lang harsen en scheren en wegschuren van die haren. De linker oksel doet nog niet mee maar daar ben ik ook geopereerd dus dat zal wel logisch zijn. Maar op rechts is dus de haren fabriek enorm z'n best aan het doen om er dikke zwarte haren uit te persen. Niks donzig fluf maar the real deal! Hoera voor oksel haar! En ik voel me nu al schuldig omdat ik straks natuurlijk weer klaar sta met m'n scheermesje. Alles is retro en raakt weer in de mode maar een zomer met struiken oksel haar onder je arm, zoals alleen nog in echte jaren 70 porno films te zien is, dat gaan we nooit meer meemaken........denk ik.
1 Reacties | Reageren
Systeemplafond
14/03/2013
Het valt me op dat die ziekenhuizen, waar ik de laatste tijd veel te vaak kom, toch hun best doen om het leuk en spannend te houden voor de patiënten. Overal waar ik kom hangt tegenwoordig fotobehang. En niks jaren 70 retro; een stelletje hand in hand, bij zonsondergang onder een palmboom. Maar echt hip, grote zonnebloemen of velden lavendel in bloei middenin de wachtruimtes. In de gang naar het bestraling-apparaat hing een strand tafereel, meeuwen in de lucht, zand bijna voelbaar aan je voeten. Bij de strandpaal lag het apparaat. De systeemplafonds waar ik naar heb liggen staren zijn onveranderd gebleven. Daar is nog geen kekke oplossing voor gevonden. Toen ze een biopt uit m'n borst en oksel gingen halen, ('een bioptje' zei de mevrouw van de echo, heerlijk hoe zo'n verkleinwoord alles een stuk onschuldiger laat lijken.) Toen wist ik niet hoe snel ik naar dat systeemplafond moest staren. Ze liet me eerst de naald zien, een enorme joekel, en zei er ook nog bij dat ze in de oksel een beetje heen en weer moest jutteren  om de cellen goed op te vangen. ‘Wel ja! Ga lekker je gang, ik lig hier nou toch!’ Later, vlak voor de operatie, kreeg ik bij een andere arts een draadje in m'n borst. Klinkt erger dan het was hoor, de pijn viel me reuze mee. Maar die arts maakte het toch spannend; 'Kijk dit is de naald' weer zo'n enorme joekel! 'En dit zijn de weerhaakjes.' Ga weg, engerd! Ik hoef het niet te zien! Wat dat betreft zijn artsen soms net artiesten. Lekker de spanning opvoeren. Z'n assistente stond nog net niet in de hoek met een trommeltje voor een spannend roffeltje; Hooggeëerd publiek, het kan even een prikje geven!' Dus ik weer dat systeemplafond opzoeken. Zouden ze daar geen TV schermen kunnen hangen, met van die vloei dia's erop? Lekker rustgevend en very retro. 
2 Reacties | Reageren
Pruik Alert !
26/02/2013
 
2 Reacties | Reageren
Bedrog
17/02/2013
Soms ben ik bang dat mensen denken dat ik lieg. Dat er wordt getwijfeld of ik werkelijk aan de chemo zit. Noem het mijn 'Tara Singh Varma' syndroom. Kennen we Tara Singh Varma nog? GroenLinks politica en de eerste allochtone vrouw in de tweede kamer in het begin van de jaren 90. Tara Singh Varma had d'r eigen kanker verzonnen. Dat bestaat kennelijk, dat je het nodig vind om je eigen ziekte te verzinnen. Het verzinnen van enorme leugens waar je zelf hopeloos in verstrikt raakt is natuurlijk een ziekte op zich. Op een goed moment kwam ze de tweede kamer in rollen in een rolstoel en iedereen begon te klappen en schouderklopjes te geven want wat was ze stoer en een echte doorzetter en bravo! Sinds ik zelf veel te vaak naar een ziekenhuis moet ben ik soms bang dat er mensen zijn die denken; 'Ja ja, zij met d'r kale knar! Die staat ze vast zelf middenin de nacht kaal te scheren. En als ze zegt dat ze naar het ziekenhuis fietst maakt ze zeker een slinger richting winkelcentrum! Allemaal aandrachttrekkerij, wedden?!' Bij Tara kwam het bedrog uit omdat ze maar niet dood ging terwijl ze dat wel een soort van beloofd had. Ik ga ook niet dood, tenminste nog lange niet als ik de dokters mag geloven en verder een beetje geluk heb. Maar ik ga heus iets te vaak naar de moeilijke afdeling van het ziekenhuis en die pruik draag ik ook niet voor m'n lol. Echt, 'ik meen het je' , zou mijn dochter zeggen.  
6 Reacties | Reageren
Onregelmatigheden
06/02/2013
Toen ik voor het eerst hoorde dat het misschien wel mis was in mijn borst, op de dag van de pijnlijke foto en de echo en het doorsturen naar een veel te serieuze afdeling, toen bleef ik hopen dat iemand het woord 'cyste' zou laten vallen. Of op z'n minst 'ontstoken kliertje'. Maar nee, ik zat tegenover een enorm serieuze arts die het maar bleef hebben over 'een eventuele kwaadaardigheid' terwijl ze mijn beide borsten zorgvuldig onderzocht. Na een diepe zucht sprak ze bestraffend; 'U heeft heel erg onregelmatig borstweefsel! Het is bijna niet te voelen òf en wàt het is!!'..... Ik zei niks, mompelde iets van; 'Sorry’.... tijdens het aankleden. Maar ik had natuurlijk willen zeggen; 'luister vrouw! Ik doe 't er al jaren mee, nooit eerder klachten over gekregen hoor........'
1 Reacties | Reageren
Het komt goed!
26/01/2013
Kijk, dit zijn de feiten; 1 op de 8 vrouwen krijgt borstkanker. In Nederland krijgen jaarlijks 15.000 vrouwen (en een enkele man, jawel die kunnen het ook krijgen) de diagnose borstkanker. 90 procent leeft na 5 jaar nog. Dat klinkt als een goeie score; 90 procent. Ik was nooit goed in rekenen maar 90 procent schept vertrouwen. Sinds ik met borstkanker te maken heb wordt ik wonderlijk vaak aangeschoten door vrienden, kennissen of volslagen vreemden die allemaal wel ergens iemand kennen met 'precies hetzelfde als jij! De zus van mijn moeders oudtante en daar de buurvrouw van, die had het ook! Die is er weer helemaal bovenop gekomen! Dat is nou 8 jaar geleden en die heeft er niks geen last meer van! Goed hè! Kop op meid, het komt goed!' Zie je wel, denk ik dan, het kan heus goed komen. Vol vertrouwen en goede moed pak ik dan de draad weer op om met een gerust hart aan het einde van de dag in bed tegen m'n vriend aan te kruipen. Totdat ik me plotseling realiseer, meestal midden in de nacht, dat er ook andere verhalen moeten zijn. Verhalen die ik verdomd weinig hoor. Over de zus van je moeders oudtante en daar een overbuurvrouw van die er niet bovenop kwam. 'Meid, 't is nou 8 jaar geleden maar ik weet 't nog als de dag van gisteren...wat een lijdensweg! Veels te jong nog........Wat een rot ziekte!' Die verhalen zijn er natuurlijk wel, maar die vertellen ze je niet......en dat is misschien maar goed ook.  
4 Reacties | Reageren
De dip en ik
15/01/2013
De dip en ik leren elkaar steeds beter kennen. Het is geen wederzijds genoegen. Aan het einde van een kuurweek doet de dip altijd van zich spreken. Met heel een mond vol zand en bijzonder weinig kleur in z'n stem...Kijk, ik krijg mijn portie chemo om de drie weken toegediend. Dat gaat via een infuus naar mijn 'kastje' en neemt zo'n drie uur van mijn tijd in beslag. Tijd die ik probeer vol te maken met het entertainen van de afdeling (ik ben er nou toch!). Daar zit natuurlijk niet iedereen op te wachten maar een doorgewinterde cabaretière als ik is wel wat gewend qua moeilijke zalen en onwillig publiek, ik laat me niet snel uit het veld slaan ('ok jongens en met z'n allen nou 'ik ben Aliiiii Cyankaaaaliiiii'). Nou goed, als ik dan klaar ben en de lift in wordt gewerkt, krijg ik medicijnen mee voor 4 dagen om de bijwerkingen van de chemo te onderdrukken. Die medicijnen werken wonderlijk goed. Je moet niet teveel willen maar ik kan best nog wel iets. Tot na vier dagen de medicijnen op zijn, dan doet de dip dus zijn intrede. En die bestaat voornamelijk uit enorme vermoeidheid. Met niks te vergelijken, vind ik. Zo ontzettend moe dat je niks kan (niet staan of lopen of zitten) en dat dagen achter elkaar tot je merkt dat de mist weer optrekt en dat het je weer lukt om voorzichtigjes aan weer eens wat te doen. Werkelijk alles is teveel en dat voelt verschrikkelijk. Wat wel lukt is slapen en dat doe ik dan ook veelvuldig. Maar wat me dan weer zo immens tegenvalt aan de dip is dat ik tijdens dat slapen geen dromen heb. Ik ben gewend om ‘s-nachts te rennen en te vliegen en te vechten met draken en dikke mensen met vissenkoppen en die gevechten meestal te verliezen, maar toch. Als ik ‘s-ochtends wakker word ben ik  in het geheel niet uitgerust maar heb ik zeker weten een enerverende nacht achter de rug! Tijdens de dip is alles ineens een dikke doffe stilte in mijn hoofd. Zowel slapend als wakend is het alsof er een enorme elleboog zich op mijn harses afzet en zo mijn hoofd terug duwt in mijn kussen. Niks geen dromen waarbij ik me afzet op de grond, flink met m’n armen wapper en boven berg en dal zweef, dat komt pas weer op gang als ik  uit de dip klim en merk dat ik van een stille zwart-wit wereld weer terecht kom in de technicolor pracht kleuren van de werkelijkheid.
1 Reacties | Reageren
Monter Meisje
31/12/2012
Sinds ik kaal haar heb merk ik de nadelen van wonen in een oud huis. Wij hebben geen dubbelglas in de slaapkamer en nu het winter is en ik kan horen hoe de wind waait door de bomen verlang ik ‘s-nachts naar een ouderwetse slaapmuts. Zo'n ding met een bolletje eraan. Mijn kop heeft het te koud! Ik lig met een t-shirt over m'n hoofd zo charmant mogelijk te wezen, mijn vriend lacht me uit maar ik weet geen andere manier om de slaap te vatten. Als ik 'slaapmuts' intik op Google kom ik terecht bij winkels met carnavalskleding en daar gaat mijn vriend alleen maar harder om lachen, natuurlijk. En er zijn zat mensen met kanker en dus ook sites met montere namen als 'mooi hoofd' en 'zet 'm op' waarop olijke badmuts hoedjes te bestellen zijn. Maar ik weet het niet, ik word er niet vrolijk van. Ik weet zelf heus wel dat ik in een heftige toestand beland ben, dat hoeft een site mij niet nog eens in te wrijven met droef lachende mensen in een weiland vol zonnebloemen en zelf gevilte 'gotsammelazurus hoedjes' op. Ik doe creatief met een t-shirt en hoop op krullen over een maand of zes, als het weer terug groeit. Want dat verhaal gaat, dat wanneer je haar terug groeit, dat het er dan heeeeeel anders uit kan zien dan het ooit was. Ik hoop op krullen. Of heel dik. Of allebei. (Denk; Cher !) Toen ik dat vroeg aan de verpleegkundige van de oncologie keek ze me meewarig aan; 'Nou......met jouw haar'.... en ze keek nog eens goed naar mijn slappe hap haar dat toen nog op mijn hoofd woonde. 'Met jouw haar denk ik niet hoor'.... Lekker dan! Tegenwoordig haal ik mijn hart op bij een YouTube filmpje van een Amerikaans meisje dat midden in een behandeling zit en monter laat zien hoe je leuk een sjaaltje om je kale knar wikkelt. Als je zelf nog alle haren op je hoofd hebt zitten hoef je niet het hele filmpje te bekijken hoor, maar even een klein stukje vrolijkt je al op. Zo'n heerlijk type die even geen tijd heeft voor de depressie die bij chemo hoort maar er voor zorgt dat ik redelijk kek de deur uit kan. Monter, opgeruimd en uit de weg want ik heb nog meer te doen. Zelf die slaapmuts gaan zitten kantklossen kan altijd nog!

http://www.youtube.com/watch?v=kCHVW-PuXDQ
2 Reacties | Reageren
Kuur
19/12/2012
De eerste twee chemo kuren zijn achter de rug. Het valt me mee en tegen tegelijk. De medicijnen tegen de bijwerkingen doen wat ze beloven maar de dip die volgt als die medicijnen op zijn is niet mis. De vermoeidheid die tijdens die dip als een dik pak wolken over me heen daalde vond ik met niks te vergelijken. Ik was gewaarschuwd maar ik dacht aan een soort kater na drie slapeloze nachten. Of de wezenloze vermoeidheid die je kan voelen als je in een musical zit en 4 (4!) shows in een weekend moet spelen. Het kwam er niet eens bij in de buurt zo naar was het, maar na 3 dagen begon de mist weer op te trekken en toen was ik weer mijn oude vertrouwde eigen energieke persoontje. Een vriend van me vertelde me laatst dat toen hij een dik jaar geleden in Amsterdam op de chemo afdeling moest zijn, dat er toen een wereld voor hem open ging. Helemaal bovenin het ziekenhuis liep het personeel in gewone kleding, er waren lounge banken, er was èchte koffie met een café noirtje en de leestafel bezweek zowat onder het gewicht van de Vogue Internationals en de sjieke woonbladen. Niks geen 'Arts&Auto', dat was voor het plebs op de lager gelegen verdiepingen. Het plebs dat statistisch gezien meer kans had op genezing en dus verders niet moest zeuren... Zijn conclusie; hoe erger de ziekte hoe sjieker de afdeling want dat lolletje gunnen ze je dan nog wel. Of dat op 'mijn' chemo afdeling ook zo was? Ik zeg; 'Lieverd, het is Rotterdam! Hier is het geld al jaren op!' De verpleging is geweldig hoor, geen kwaad woord over de dames en de heren van het SFG maar de stoelen zijn krap en de puzzels van de Story en de Privè zijn jaren terug al ingevuld. Je kunt elkaar hooguit nog overhoren; 'Een ziekte met een K.....6 letters?'
2 Reacties | Reageren
Knar
13/12/2012
 
0 Reacties | Reageren
Knar
12/12/2012
Omdat de verpleegkundige er tijdens haar uitleg geen misverstand over liet bestaan dat ik kaal zou worden met deze chemo kuur, had ik besloten om mijn haar er alvast af te laten scheren en een pruik te bestellen. (Niet in die volgorde hoor, eerst een pruik besteld natuurlijk en pas toen die was bezorgd bij de pruikenman hebben we een datum geprikt voor het tondeuze moment.) Het zoeken naar de juiste pruik was nog best lastig want ik heb mijn hele leven al heel dun melkboerenhondenhaar  en dat is haar van het soort dat de gemiddelde pruiken boer niet inkoopt. Ik kan er goed mee leven hoor, ik ben er aan gewend maar als ik dat ding nu opzet voelt het als een hoed met haar. Heel dik en veel haar. Niemand die een pruik opzet wil eruit zien als iemand met dun haar, dat snap ik best, maar toch moet ik enorm wennen aan mijn nieuwe look. Het ziet er eerder uit alsof ik van de chemo een enorme haar-groei-boost heb gekregen dan dat ik er kaal van ben geworden. De pruiken komen uit Duitsland  en  hebben namen; 'Alexia' 'Erika' of 'Pristine' en 'Heidi'.  Die van mij heet 'Angela'. (Spreek uit als in 'Angela Merkel', met een doffe G, niet een smeuige G als in Ansjela)  Van het scheren zelf had ik  een klein intiem feestje proberen te maken met wat lieve vrienden en taart, chips, wijn en priklimonade.  We gingen nog net geen 'zak doekje leggen' spelen.Tijdens het scheren riep èen van die vrienden uit; 'Nou kan je overal wonen!' Ik zeg; 'Hoezo dan?' 'Meid, in ieder kraakpand doen ze nu de deur voor je open!' En daar heeft-ie vast gelijk in.....
3 Reacties | Reageren
Kilo Knaller
10/12/2012
 
2 Reacties | Reageren
Weer geen kilo kwijt !
10/12/2012
En dan zit je dus in het ziekenhuis bij de verpleegkundige die je gaat uitleggen wat de chemo behandeling zo'n beetje gaat inhouden. Heel verhaal natuurlijk want het is 12 weken dit en dan weer 12 weken dat en me zus en me zo en bijwerkingen van hier tot Tokio en ga d'r maar aan staan. En het schijnt dat ieder mens anders reageert op chemo, dus je weet het niet maar kaal worden, misselijk, vermoeidheid, ontstekingen hier en daar, het zit allemaal in het 'chemo pretpakket'. En net op het moment dat de verpleegkundige bij het hoofdstukje 'gewichtsverlies' is beland en ik denk;' oe! lichtpuntje!' zegt ze drie keer luid en duidelijk;  'Je valt er dus niet van af, van deze kuur! Mocht je denken 'ik ga afvallen' dat ga je dus niet want je valt er dus niet van af.......Kaal ja, kilo's eraf nee!' Ja zeg! Ontneem me ook nog m'n enige lichtpuntje! Net nu ik dacht, 'Ga ik eindelijk beter in m'n broeken passen, drie kilo eraf en niks geen dieet!' Zit ik wèèr in de hoek waar de klappen vallen....Heb ik dat !
2 Reacties | Reageren
Mylène doet een strijkijzer act !
05/12/2012
 
1 Reacties | Reageren
Sympathiepijn
05/12/2012
Als je voet geamputeerd moet worden, of je hele been of arm of welk ander hangend ledemaat dan ook, dan schijn je last te kunnen krijgen van fantoompijn. Enorme jeuk aan tenen of vingers die allang niet meer aan je lijf vast zitten. Wonderlijk maar waar. Ik denk dat iets nieuws heb ontdekt. Sympathiepijn. Daar heb ik last van, sinds kort. Mijn linker borst, waar een dikke 2 maanden geleden een kleine tumor uit verwijderd is, heeft veel pijn gedaan maar is inmiddels weer prima dik in orde. Beetje een sneu tiepje is het geworden, met een grijnzend litteken van hier tot gunder, maar het brave borstje doet nog vrolijk mee. Nu is vorige week  boven mijn andere borst een Port-o-Cath ingebracht. ( De artsen noemen het een 'kastje', en dat klinkt gezellig, als een vrolijk vogelhuisje en dat is het toch echt niet). Het is een soort 'dopje met slangetje' waar straks de chemo ingespoten kan worden en dat schijnt dan weer handig te zijn voor mij en mijn lijf tijdens de behandeling. Het was een kleine ingreep en het ging goed maar nou doet mijn rechter borst dus pijn want het vogelhuisje dat geen vogelhuisje is duwt en trekt en doet een beetje zeer. En nu laat mijn sneue linker borstje ineens weer van zich horen, zomaar, op een onbewaakt moment; zeurderige pijnscheutjes of ander ongemak. Alsof die twee tietjes met elkaar communiceren; 'Meid,Heb jij ook zo'n last?' 'Kind, hou op schei uit! als ik hier druk heb ik daar pijn!' Ik hou m'n mond maar en hang er zwijgend tussenin..... 
2 Reacties | Reageren
Port o Cath
03/12/2012
 
0 Reacties | Reageren
Mylène krijgt een kastje ingebouwd
03/12/2012
 
3 Reacties | Reageren
Ik bevind mij hier.
30/11/2012
Ik doe dit niet om mee te surfen op de golf van 'Sta op tegen kanker!' ( prima actie natuurlijk, maar zoals ik me nu voel blijf ik er liever even bij zitten ). En ook niet om even lekker te gaan schreeuwen hoe zielig ik wel niet ben ( Dat ben ik heus, maar daar gaat het even niet om...). Maar om er 'iets' mee te doen, nu mij dit overkomt. Wat dat 'iets' precies is weet ik nog niet, maar lachen om mijn gepruttel of steun hebben aan mijn getob zou al mooi wezen. Omdat ik erover vertellen kan nu ik er middenin zit. Er is namelijk  afgelopen augustus  een begin stadium van borstkanker bij mij ontdekt. Een -gelukkig- kleine tumor die -nog gelukkiger- niet is uitgezaaid. Een tumor die  met een borst besparende operatie kon worden verwijderd maar die wel een bepaald aspect met zich meedroeg waardoor ik nog lang niet uitbehandeld ben. Een agressieve fuk tumor dus, met een eigenwijs ruk karaktertje waardoor alle zeilen moeten worden bijgezet om te zorgen dat het kleine huftertje nooit meer terug komt. Met chemo en herceptin en pillen en toestanden en wat niet al. En of die strijd gewonnen gaat worden weet ik natuurlijk niet. Vandaar dus die behoefte om mijn gedachten richting te geven via deze blog. Niet om hier een potje te gaan janken, ( dat doe ik heus wel hoor, maar niet hier ) maar om strijdbaar verslag te doen, met pit en humor als het effe kan. Omdat er helaas veel te veel mensen zijn die last hebben van hufter ziektes, groot en klein. En dat er een manier moet zijn om 'hufterproof' te raken en dat een mens ergens moet beginnen. Hier dus. Ik bevind mij hier.
4 Reacties | Reageren
Blog
Lief dagboek...
Agenda
Komt dat zien, komt dat zien!
Nieuws
Nieuw, nieuwer, nieuwst.
0 1 2 3 4 5 6 7 8 9
0 1 2 3 4 5 6 7 8 9
0 1 2 3 4 5 6 7 8 9
0 1 2 3 4 5 6 7 8 9
Beeldmateriaal
Uit de oude doos...
Contact
Wie,wat,waar... en een waterpistool!
Mylene
Door de jaren heen...
Muziek
Ook heel leuk als cadeautje.
Social Media
Gewoon omdat het kan
Facebook Twitter